Имало еднаш еден човек кој живеел во модерно време, но по своите постапки многу наликувал на старите неправедни владетели. Луѓето често се прашувале дали навистина е човек или само извршител на туѓи наредби, затоа што ретко кога постапувал според совеста. Наместо да го избере правилното, тој избирал полесниот пат — оној што носел моќ, но не и правда.
Секојдневно до него пристигнувале барања од луѓе. Некои барале помош, некои правда, а некои само малку човечност. Но тој, без многу размислување, ставал потпис таму каде што не требало. Со еден потег на раката, одлучувал судбини. Луѓе останувале оштетени, понижени, па дури и разболени од стрес и неправда.
И покрај сето тоа, во јавноста тој се претставувал како грижлив и праведен. Насмевката му била маска, а зборовите внимателно избрани за да ја сокријат вистината. Оние околу него, кои имале корист од неговите одлуки, го фалеле и го величеле. Се радувале на неправдата, затоа што им носела лична добивка.
Но времето, како и секогаш, не молчи засекогаш.
Еден ден, последиците од неговите постапки почнале да излегуваат на површина. Луѓето почнале да зборуваат. Болката што ја предизвикал станала гласна, а вистината повеќе не можела да се сокрие зад убави зборови.
И тогаш станало јасно: човекот кој нема осет за другите, кој постапува неправедно и ја злоупотребува моќта, можеби краткорочно ќе изгледа успешен, но долгорочно ќе остане запаметен по штетата што ја направил.
Поентата на приказната е едноставна — моќта не го прави човекот голем, туку начинот на кој ја користи. А секој потпис, секоја одлука и секое дело носат тежина што еден ден мора да се плати. Исто така, секоја лична одлука за уживање или забава, со себе носи сопствена тежина и последици.
Поучна приказна
Автор Новост
